[بعضی از دوستان درخواست کردن که عکس تکی آقای براتی در بالا رو تو بلاگم بذارم ولی خوب به علت مشکلاتی که در این عکس بود از نماینده ی وزارت ارشاد دانشکده آقای خدابنده خواستم تا عکسی درخور رو برای این کار بسازند. برای دیدن عکس به انتهای پست برید]

امروز می خوام مختصری در مورد سفر چهارنفره به اصفحان بنویسم. من، مهران خدابنده، سبحان فروغی و سعید براتی. قبل از شروع از یکی از دوستان که نمی خوام نام ببرم بابت ماجرایی که در رابطه با همین سفر پیش اومد معذرت خواهی مجدد بکنم، ان شاالله که لطف کنه و بنده رو ببخشه.

شروع سفر چهارشنبه از ترمینال آرژانتین بود. قرار بود یازده صبح بلیط بگیریم بریم که البته به لطف خودم و الباقی دوستان ده و نیم از خواب بیدار شدیم و یه سری کار مربوط به امور خوابگاه ترم تابستون ساعت 3 و نیم دور هم جمع شدیم. زنگ زدیم ترمینال طرف گفت که ساعت پنج حرکت داریم و ساعت چهار باید ترمینال باشید. اینجا بود که تدارکات سفر به روش کامپیوتری رو دیدم، توی نیم ساعت وسایل جمع کردیم رفتیم ترمینال. مسیر رفت چندان اتفاق خاصی نیفتاد چون کلا اتوبوس که راه افتاد خوابیدیم تا رسیدیم مقصد. با حال تر از همه هم مهران بود که کلا بیدار نشد. مثل جنازه افتاده بود رو صندلی تا خود اصفهان.

آخرای شب رسیدیم اصفهان، از اینجا گفته بودیم یه پارکی جایی بشینیم ولی مهران می گفت که بریم باغ ما. اسم این پست رو از همین قضیه برداشتم. همین که رسیدیم اونجا دیدم یه شام تر و تمیز و اساسی و بساط میوه و چایی به راه کردن فکمون افتاد فکر کنم واسه ده نفر غذا درست کرده بود، رسما شرمنده شدیم. ایناش به درک یه خونه باغم این دو روزی کلا دست ما بود، خداییش ته امکانات بود. باحالترین امکاناتشم یه کولر بود که ما پنجشنبه به خاطر سرمای بیش از حدش تا چهار پنج ساعت پادرد داشتم و یه دزدگیر که دیگه ته تکنولوژی بود. سیستمش خدا بود مثل اینکه اگه بیشتر از چهار پنج ثانیه آژیر بزنه خود سیستم به طور اتوماتیک به تمام خاندان خدابنده پیامک هشدار می فرسته، همه رو خبردار می کنه.

در هر صورت فهیدیم این اصفهانی نه تنها ...س نیستم خیلی هم مهمون نوازن، تازه بدجور هم افراطی اند توی مهمون نوازی.

اصل گشت و گزار ما پنجشنبه بود. ساعت 11 صبح رفتیم باغ پرندگان. یه قفس خیلی بزرگ بود که آدم ها هم توش می تونستند برن و دور بزنن. هر جور پرنده ای که فکرش رو بکنین داشتن. از مرغ و خروس گرفته تا کبک و پلیکان و لک لک و قو و عقاب و جغد و کرکس. جای خیلی باصفایی بود. بعدش رفتیم رستوران و یه غذای اصفهانی باحال خوردیم، اسمش الان یادم نیست. برگشتیم به خونه باغ و یه استراحتی کردیم. شبش رفتیم سی و سه پل و پل خواجو. سی و سه پل رو چیزی در موردش نمی گم در همین حد که فقط یه دوری روش زدیم ولی پل خواجو فوق العاده بود. اول بذارید از زبان tour leader تیم یعنی مهران خدابنده نکات بسیار جالبی رو در مورد این پل بگم بعد در مورد آدمهایی که میان اونجا واستون یه چیزایی خواهم گفت.

1-      این پل از بالا شبیه به یک عقابه که بالهاش رو باز کرده و دندونه های پل هم شبیه پرهاشه. مثل اینکه می گن نشانه ی قدرته.

2-      دو تا مجمسه ی شیر مانند در دو طرف پل هست که یکی نر و یکی ماده است. شکل دم شون نقشه ی زاینده رود رو نشون میده و گردی ته دم هم همون باتلاق گاوخونیه. نکته ی جالب تر در مورد این دو تا شیر اینه که اگه بغل یکی شون وایسین و به طرف شیر دیگه که حداقل یه 150 متر فاصله دارن نگاه کنید توی شب چشمهای شیر اون وری رو نورانی می بینید. میگن توی چشم هاشون از یه نو سنگ استفاده شده که تو شب برق می زنه. این رو خودم دیدم خیلی جالب بود.

3-      در طرفی از پل که آب خارج می شه زمین دارای یه سری شیاره که آب وقتی توی این شیاره ها میفته آبی که از هر دهنه میاد به طرف هم جمع می شه و موج های حاصل شکل یه سرو رو می سازن. یعنی از این سمت تا اون سمت پل آب به صورت یه ردیف از سروها دیده می شه که داره از پل دور می شه.

4-      خاصیت چهارم رو که ما نتونستیم آزمایش کنیم اینه که قوس داخلی دهنه های پل جوری ساخته شده که اگه آرام یه طرف دهنه پچ پچ کنیم صدا در امتداد دیوار می پیچه و در سمت مخالف می تونیم با گذاشتن گوش روی دیوار این پچ پچ رو واضح بشنویم. یعنی طور ساخت این قوس دقیقه که صدا در امتداد یک رگه کوچیک از دیواره ها از این سمت به سمت مقابل منتقل می شه. در مورد دقتش همین رو بگم که وقتی پل رو مرمت کردن این خاصیت از بین رفت.

یه دو سه تا چیز دیگه هم مهران گفت که یادم نمونده. ولی همه ی زیبایی های پل خواجو فقط ساختش نیست، از اون زیباتر آدم های اهل دله که زیر پل می شینن و همه جور آواز و ترانه ای می خوانن. یکی رو دیدم که کلا تو حال خودش بود و یه سری ترانه در مورد عشق رفته و تنهایی می خواند و یه عده هم دورشون بودم. البته شلوغترین جا دور سه چهار تا جوان بود که آهنگ های رقص آور و مضحک می خوندن و یکیشون هم داشت می رقصید اون وسط. به نظر من که حتی ارزش نگاه انداختن هم نداشت ولی خوب کلی آدم خلاف من فکر می کردن. اون ور پل هم سه چهار تا جوون دیگه داشتن ترانه هایی از هایده و شکیلا می خوندن که کلی همگی نشستیم و گوش دادیم. مهران می گفت این چند نفر تابستون پیش هر شب اینجا می خواندن و عادتشونه که اینجا بخونن. صداشون بد نبود ولی خوب احساس خوبی توی صداشون می ذاشتن و هر بار که یه ترانه رو تموم می کردن کلی کف براشون زده می شد. به خاطر همین مسائل از این پل خیلی خوشم اومد. به گفته ی مهران هر که تو اصفهان عاشق می شه میاد زیر این پل می خونه. در همین اثنا بود که فرتاش هم به ما پیوست و باقی شب رو به خوردن فالوده بستنی پل خواجو و قدم زدن تو چهار باغ پرداختیم و ته شب هم برگشتیم اتاق. واقعا شب فوق العاده ای بود.

ته سفر هم امروز بود که صبح بیدار شدیم و بلیط گرفتیم و سریع اومدیم خوابگاه. شایان ذکر است که مهران در مسیر برگشت هم کاملا بیهوش روی صندلی افتاده بود.

این سفر کلی تیکه ی طنز داشت. واقعا به اندازه ی 3، 4 ماه از زندگی توی این دو روز خندیدم. یکیش غذا خوردن ما چهارتا بود مثلا سر ظهر که رفتیم غذا بخوریم یه دوغ خانواده سفارش دادیم قبل اینکه غذای اصلی رو بیارن دوغ تموم شد، رفتیم یه دوغ دیگه گرفتیم و اونم تموم شد، وقتی سبحان رفت سومی رو بگیره طرف بهش گفت اگه ممکنه یه سه چهار تا بگیر که خسته نشی از بلند شدن. خلاصه با اینکه من رو فرم نبودم چهار نفری، 4.5 لیتر دوغ به همراه کباب و بقیه ی چیزا خوردیم. به حدی که وقتی اومدیم تو ماشین همه ولو افتادیم. یه سری عکس هم در این مورد موجوده که برای انتشارش متاسفانه به اجازه ی سعید و سبحان نیازمندم، ته خندست اگه کسی بتونه رضایت اینا رو جلب کنه من عکس رو می زنم.

همینجا این بحث رو با این جمله که "سفری فوق العاده با همسفران فوق العاده تر بود" به پایان می برم. جای همگی خالی

دیروز کلی بحث و کلنجار با سعید داشتم که توی این پستم در مورد ایشون هم مطلب بذارم و در واقع یه بحث بین همتون در مورد سعید براتی داشته باشم ولی خوب سعید با عجز و التماس و اینکه آبروم میره و همه می فهمن چه آدم .... هستم و اینها :-“ من رو راضی کرد که از خیر این کار بگذرم. برای همین من خواری در چشم و استخوانی در گلو می گیرم و حرفی نمی زنم و فقط به خصوصیات باحال فردی این عالم گرانقدر اشاره می کنم. از دوستانی که در این سفر با بنده بودن خواهش می کنم باقی مطالب رو با توجه به صلاح دید خودشون بیان کنند.

سعید جان شروع از خودم: سعید یه سری خصوصیات اخلاقی بارز داره از جمله اینکه به قول خودش defaultش دپرس و غمگین و عاشق دست و پا شکستست. گاهی اوقات هم فکر می کنه روزگار بیکاره که فقط بیاد حال اینو بگیره، به هر حال، یه عادت جالب سعید جان این هست که باطری ایشون فقط تا ساعت 12:00 شب کار می کنه و در این دقیقه در حال انجام هر کاری باشه یا اون کار رو ول می کنه و یا یه گندی توش می زنه و حال ماها رو می گیره طوری که خودمون میندازیمش بیرون و مستقیم به سمت تخت خواب روانه می شه.

یه خاصیت دیگش هم که البته من جرئت نکردم تست کنم اینه که تو خواب لگد های می زنه که تو کاراته جز حرکات ممنوعست. همونطور که گفتم این خبر به حدی موثقه که من به شخصه جرعت نکردم امتحان کنم. کلا تو شعاع 3 متری سعید کسی جرعت خوابیدن نداره.

حیف که اسلام دست و پای من رو بسته وگرنه چند تا دیگه از خصوصیاتش رو می گفتم. شایان ذکر است که موارد بالا هم با نظارت مستقیم سعید تو بلاگ من پخش می شه، گفتم که فکر نکنید یه وقت من و سعید با هم مشکل داریم. اتفاقا بچه بسیار پایه و باحالیه

نوبت به شعره، این هم یک شعر ناب از فاضل نظری

به خداحافظی تلخ تو سوگند، نشد 
که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد

لب تو میوه ی ممنوع ولی لب هایم
هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند، نشد

با چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر
هیچ کس، هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد
جانشین تو در این سینه خداوند نشد

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها
عاقبت با قلم شرم نوشتند: نشد!

  در نهایت عکس آقای براتی:

خوش باشید، خداحافظ

على را وصف، در باور نیاید
زبان هرگز ز وصفش بر نیاید
على تركیبى از زیباترین‌هاست
على تلفیقى از شیواترین‌هاست
زبان عشق را گویاترین بود
طریق درد را پویاترین بود
دل دریایى‏اش دریاى خون بود
ضمیرش چون شهادت لاله‏گون بود
غبار عشق، خاك كوى او بود
عبیر و مشك، مست از بوى او بود
على با درد غربت آشنا بود
على تنهاترین مرد خدا بود
على در آستین دست خدا داشت
قدم در آستان كبریا داشت‏
نواى عشق از ناى على بود
اذان سرخ، آواى على بود
على سوز و گدازى جاودانه است
على راز و نیازى عاشقانه است
شگفتا! عشق از او وام گیرد
محبت آید و الهام گیرد
كفش خونین‏ترین گل پینه را داشت
ضمیرش صافى آیینه را داشت
من او را دیده‏ام در فصل مهتاب
درون خانه مهتابى آب
سخن هر چند گویم ناتمام است
سخن در حد او سوداى خام است
ز دریا قطره آوردن هنر نیست
زبانم را توانى بیشتر نیست
ولى تا با سخن گردد دلم جفت
بگویم آنچه آن شوریده مى‏گفت:
على را قدر، پیغمبر شناسد
كه هر كس خویش را بهتر شناسد

پیش از شروع بابت طولانی شدن این پست معذرت می خوام...

سلام، امروز می خوام راجع به خاطرات بچگی و زندگی توی خونم یه کمی بنویسم

این دو سه روزی به جهت صله ی ارحام اگه املاش رو درست نوشته باشم یه سری به خونه زدم. دم دمای شب رسیدم خونه، هوا هنوز عطر بهار داشت، سر شب خنک بود. بعد یه مدت طولانی به دور از لبخندهای دروغین چراغهای شهر دوباره داشتم یک آسمون پر ستاره می دیدم خلاصه کیفم کوک بود.

خانواده رو دیدم و یه شامی خوردیم و مثل همه ی شبای حوالی تابستون از دست پشه ها تو خونه ی نیمه تاریک زیر باد خنک پنکه نشستیم و یه گپی با هم زدیم. میون همین صحبت و شام خوردن و همه ی این کارها بود که احساس کردم چقدر با همه ی آدم های که اونجا بودن فرق دارم، البته این احساس مال اولین بار نبود، برای من همیشه همینطور بوده همیشه ای که به جرعت می تونم بگم به اندازه ی تمام سالهای زندگیم. ولی خوب این بار حس کردم که همه ی آدم هایی که من می شناسم تو این خونه از روزی که یادمه همین جوری بودن، ولی من هر بار که می بینمشون احساس تفاوت بیشتری در مورد خودم می کنم، احساس می کنم توی جمع غریبم. واقعا فهمیدم که هیچ وقت معنی خونه رو تو زندگی درک نکردم بخاطر اینکه هیچ وقت دلم حتی یه ذره هم واسه خونه تنگ نشد، این اواخر هم که هر بار رفتم احساس کردم باید در اولین فرصت یه راهی واسه فرار پیدا کنم و بیام دانشگاه. از دید من شاید مهمترین دلیلش این بود که توی یه خانواده ای به دنیا اومدم که از k تا بچه که k هم چندان عدد کوچیکی نبود فرزند kام بودم. واسه همین هیچ وقت از چشم آدم های توی خونه ام بیشتر از یه بچه نبودم. این چند تا جمله ی آخر رو گفتم که روی این سخن گهربار تاکید کنم که "فرزند کمتر، زندگی بهتر" البته این "زندگی بهتر" علاوه بر والدین مربوط به فرزندان هم میشه واسه همین پدر و مادرهایی که فکر می کنن این حرف مسخرست و هر چی بچه بیشتر باشه بهتره باید توجه کنن که این زندگی بهتره به بچه هم بر می گرده و فقط مختص به والدین نیست. از این بحث خارج می شم، فقط به عنوان نکته ی آخر، خیلی دوست دارم بدونم شماها وقتی میرید خونه چه حسی بهتون دست می ده و کلا چقدر خونه رو به جاهای دیگه ی دنیا از کوچه و خیابون گرفته تا خوابگاه و دانشگاه ترجیح می دید، اگر دوست داشتین بگین علاقه مندم که بدونم.

حالا یه کم از تفریحات کودکی واستون می خوام بگم:

روز دوم رفتم توی باغ پشت حیاط که بچگی هام کلی توش بازی می کردم. این موقع سال وقت ازگیل های شیرین و آبداره. یه درختی داریم که من نصف خرداد رو بالاش در حال ازگیل خوردن بودم ولی اونم امسال عوض شده بود، از وقتی یادم می اومد همیشه این درخت پر بار و برکت بود ولی امسال مثل اینکه هیچ باری نیاورده، کلی بهم ضد حال زد. چندتا نهال جدید هم تو باغ پشت حیاط دیدم، تا اونجایی که یادمه هلو و آلوچه و شابلون و گیلاس بودن. یادش به خیر یه درخت انگور خیلی بزرگ هم تو همون باغ داشتیم که آخرش مجبور شدیم قطعش کنیم ولی یه شاخه ازش دوباره کاشته بودیم که امسال تازه برای اولین دفعه کلی انگور روش دیدم. حیف که هنوز مونده تا قابل خوردن شه وگرنه یک دلی از عزا تو این سفر در می آوردم.

چند سال پیشا بابام می خواست حیاط رو سیمان کاری کنه،  اون زمان حیاطمون خاکی بود. فکر کنم راهنمایی بودم با هزار خواهش و تمنا و اصرار بابام راضی شد یه گوشه رو جدا کنه که من توش واسه خودم گل بکارم. از اون روز تا مدت ها حتی اگه تو سطل آشغال یه شاخه گل می دیدم یواشکی یه نگاهی اینور اونور می کردم که کسی نبینه منو، بگه که پسره دیوونست، شاخه رو برمی داشتم می بردمش توی باغچه می کاشتم. یه شاخه ی گل محمدی کاشته بودم که هر سال یکی دوتا گل می داد. هنوز عطرش تو سرمه. یه چند دفعه هم توش گل شب بو کاشتم. تقریبا هر سال یخ و سرما که می شد این بیچاره رو خشک می کرد ولی امسال که بعد مدت ها دیدمش کلی بزرگ شده بود، تا چند وقت دیگه شبا نمی شه از شدت بوی خوش از کنارش رد شد. یادش بخیر اینکه هر روز به گلهام سر می زدم بهشون آب می دادم. هر وقت یکی حتی داداشم اگه یه گل رو می چید کلی توی دلم غصه می خوردم که باید یه سال دیگه صبر کنم تا دوباره اون بوته گل بده، همیشه کنج بالکن می شستم که یه وقت نکنه یکی از بچه های کوچیک خونه برن گلهام رو پرپر کنن.... یادش بخیر چه بعد از ظهر هایی که خسته می شدم می رفتم بغل باغچم می شستم و به زندگی، آروم و تنها فکر می کردم.... باغچه من رو یاد همون فرقهایی که داشتم می ندازه، یه زمانی فکر می کردم چقدر آدم های دور و برم اینقدر نسبت به باغچه ی من کم تفاوتند ولی انگار حالا منم دارم مثل اونها می شم، دارم به این نتیجه می رسم که زمان عشق رو با عادت عوض می کنه.

از باغچه ی دوست داشتنی کنج حیاط می گذرم. این چند روزی یه سری به خواهرزاده ها و برادرزاده های قد و نیم قدم زدم. دلتون بسوزه بچه ی kام بودن با شرایطی که در بالا برای k گفته شده یکی از مزایاش اینه که شما می تونید به تعداد کاملا نامحدود خاله، عمه، دایی، عمو باشید. خلاصه کلی شاد شدم. به خصوص خواهرزاده ی اولم که به خاطر اختلاف سنی کممون همبازی تمام بچگی هامون بودیم. چقدر برام تلخه وقتی میبینم دیگه برای همیشه دوران خاک بازی ما تموم شد. من و زهره (خواهر زاده ی مزکور) وقتی بچه بودیم یکی از بازی هامون این بود که با برگ و چوب و پلاستیک خونه بسازیم و ظهرای تابستون بریم زیر سایش استراحت کنیم. اون موقع ها زورمون زیاد نبود واسه همین همیشه پایه های خونمون توی خاک شل و ول بود. با هزار ترس و لرز می رفتیم زیر سقف می شستیم با هم میوه می خوردیم، همیشه هم با اولین نسیم ملایم رو سرمون خراب میشد. کلی خودمون رو باید از زیر خاک و خل می کشیدیم بیرون. من و زهره یه سری بازیهای بچگی خاص داشتیم یکیش این بود که همیشه عکسای آدامس رو توی خاک دفن می کردیم، یادم نیست چرا ولی جفتمون فکر می کردیم اگه زیر خاک بمونه تبدیل به طلا می شه. یا همیشه پوست داخلی انار رو می ذاشتیم تو آفتاب خشک شه چون رنگش طلایی می شد. ته خوشبختی ما هم این بود که با خاک و آب انواع نونهایی رو که بلدیم درست کنیم و فرداش که نونهامون تو آفتات خشک شد باهاش نانوایی بازی کنیم.... یادش بخیر

هنوز کلی حرف نگفته هست ولی همین الان هم خوندن این پست صبر ایوب می خواد بخوام ادامه بدم یه چند صفحه ای بهش اضافه می شه... اصل حرفم همان پاراگراف دوم بود. واقعا علاقه مندم بدونم شما وقتی می رید خونه بعد چند هفته یا شاید مثل من بعد از چند ماه چی کار می کنید؟ خوشحال می شید؟ تعجب می کنید؟ دلتون می خواد زودتر بیاید دانشگاه یا اینکه دوست دارید تا ابد همون خونه بمونید؟

تا بعد... خداحافظ

ناگهان
،دگر به این همیشگی نمی توان بگفت ناگهان،
غبار بین ابر و باد و آشتی نشسته است
سرود آشنا سروده ام
ولی بگو چرا؟ به گوشت آشنا نمی شود
غریب گشته ای
دگر چنان گذشته ها نمی شناسمت

میان آن هجوم فکر ها، خیالها و خاطرات مانده ام
نه راه پیش مانده است
شکوفه ها به دام شاخه ها، شکسته اند
چو تخته پاره ای میان موج ها که حکم مرگ خویش را به نیلگون بیکرانه داده است
مرا ز یاد لحظه ای نبر
که مرگ خود به دست یادها سپرده ام
اگر ز یاد بردی ام بدان که مرده ام...
نه راه پس
که زندگی مجال لحظه ای سکون سرد در کنار "جویبار لحظه ها" نمی دهد

باز هم همان نهیب
باز هم همان صدا
چنان همیشه در میان این سکوت بی یقین
دوباره گفت:
که شاید عیب از من است
که دیگر عطر آشنا نمی دهم...

افسانه

ناگهان دیدم سرود سبز باران ساز شد
غنچه ی لبخند خندان
گل به شادی و زمین در زیر باران
از نوازش های این نو کودک ابر بهاری ناز شد

چشم بستم
یاد کردم
یاد آن افسانه هایی را که مادر زیر باران
از چکاچاک صدای نیزه های آن دلیران
از به خاک افتادن سهراب و اندوه سیاوش های دوران
از جوانمردی و مردی از دورویی و دروغ و راست
قصه ی مجنونی لیلی و شیرین جان به جانان دادن فرهاد

مادر میگفت اینها قصه اند
آدمی با قصه ها بیگانه اند
زندگی یک قصه نیست........

سالها از روزگار قصه خوانی زیر باران ها گذشت
باد و باران را گزند از روزگاران
ذره ای حتی نیامد
من ولی دیگر به یادم نیست چندان
قصه های سرد باد، افسانه های گرم باران را

روزگاری اشک رستم، ریزش خون سیاوش
من نمی دانم ولی گویند یک افسانه بود
این همه جنگ و دفاع
این همه اجساد مادرها و کودک های پاک بیگناه
این همه مردان که هر شب طعمه های اژدر خشمین قدرت می شوند
این همه افسانه است؟
من نمی دانم که شاید آدمی دیوانه است
یا که شاید آنچه من او را "حقیقت" می شناسم نام او "افسانه" است

هر که را و هر چه را باور کنم
عشق را دیگر محال است این چنین ننگ دروغ
عشق بالاتر ز هر افسانه است
آدمی بی عشق اگر سنگی نباشد لاجرم دیوانه است

من نمی دانم که مادر راست می گفتی تو شاید
پیش تو اینها همه افسانه بود
شاید آنجا که من و تو نغمه های سبز باران را سرودیم و شنیدیم
بهتر از این منزل ویرانه بود

دل از اینجا و آنجا هر دو سر دیگر گرفت
از همانجا
خانه ی باران و باد مادری
منزل افسانه های کودکی
کلبه ی احزان لیلی ها و مجنون ها و هزاران یادهای خوب و بد
و از اینجا
از اینجایی که دیگر جای ماندن نیست
از اینجایی که دیگر فرصت دیدار دیدن نیست
از اینجایی که گوشی طاقت این درد هجران را شنیدن نیست

بخوان مادر برای کودکانت بعد از این افسانه ی این کودک غمگین
ولی دیگر نگو افسانه بود این یک
بگو مثل حقیقت صاف و روشن بود
بگو این کودک افسانه ی امروز
زمانی آشنای قصه ی دیروزی من بود.......

دیدم وسط این بحث مرگ و میر و خودکشی چیزی نمونده یه سری تلفات تو دانشکده بدیم گفتم دو تا خاطره ی باحال از این دو روزی بگم شاید دلتون یه کم باز شه.

اولیش ما دیشبه ما می خواستیم دور هم warcraft بازی کنیم همین که نشستیم پاش برق خوابگاه رفت. به طور کاملا اتفاقی همه به این نتیجه رسیدیم که یه شب شعری دور هم بذاریم یه فالی بگیریم و خوش بگذره. سعید هم لطف کرد یه سری شمع جور کرد. به معنی دیگه شمع های سپهر رو بلند کرد و بالاخره فضا نورانی شد. کلی شاعرانه نشستیم فال حافظی گرفتیم خوشم اومد که یکی از یکی بهتر بود من که به شخصه از فالم راضی بودم ("دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند") . الباقی بماند فالاشون سعید که آخر از همه بود دیگه تهش بود اون با اون حال دپ همیشگیش به طرب در اومد. به هر حال جای همه خالی بود. خیلی دوست دارم یه شب شعری همگی دور همی راه بندازیم یه فالی بگیریم و مثل مال دیشب یه پرتقالی بخوریم و خاطره ای بشه. سپهر جای تو هم خالی بود. بابت شمع هایی هم که برداشتیم مهم نیست راضی بودی یا نه :P به هر حال دستت درد نکنه.

دومیش مربوط به همین دو ساعت پیشه که بنده عواقبش رو دارم هنوز تحمل می کنم. سر ظهر رفتم یه دوش بگیرم تمام لباسای زندگیم رو شستم به جز یه دست که پوشیدم اومدم بیرون. خوش و خرم بعد از ظهر رفتم سر وقت نصب لینوکس باورتون نمیشه دو ساعت و نیم طول کشید. بماند بعدش اومدم ببینم این سیستم عامل لگن چیه که چشمتون روز بد نبینه دو تا کامپیوتری (میگم کامپیوتری که تعجب نکنید، این کارا از کامپیوتری ها بر می آد) سعید و سپهر لطف کردن اومدن گفتن بارونه بیا برین هوا بخوریم، منم کامپیوتری و حساس قبول کردم رفتیم زیر بارون توی آب فوتبال بازی کردیم. سر تا پا همه خیس شدیم. تهش هم رفتیم دوش  بگیریم از شانس خوش آب سرد بود با همون آب دوش گرفتیم و آخر سر هم من لباسای خیس ظهر رو  دوباره پوشیدم. نتیجه ی اخلاقیش اینه که الان سرما خوردم دارم می میرم و با شلوار لی نشستم همزمان با تایپ دارم دعا می کنم که لباسم زودتر خشک شه. 

نتیجه ی اخلاقیش این شد که به ساز کامپیوتری جماعت نباید رقصید.

در خانه ای نشسته ام امشب که سالها
هر آجری به خون دلم آشنا شده است
اینجا عبور باد برایم چه دلنواز
اینجا سکوت ابر برایم چه دلنشین
اینجا همیشه بهارش شگفت بود
هر صبحدم
 با شیهه ی نسیم نوازشگر صبا
با بوسه های گرم،
از آفتاب صبح دل انگیز نو بهار
از پرنیان عالم رویای کودکی
بیدار می شدم

عمری گذشت
بی اختیار
برگی ز شاخه ی عمرم جدا فتاد
با نام کودکی
آن خواب های خوب، کابوس گشته اند
افسونگران سحرهای کودکی
آن آفتاب گرم، آن باد رهگذر
پشت چراغ قرمز بازی روزگار
جا مانده اند

تمام عید با کلی امید و آرزو منتظر اومدن بودم که دوباره شما رو ببینم اما متاسفانه انگار دیر رسیدم. چون همه دارن میرن. کلی حرف واسه زدن داشتم که خوب دیگه نه دلی واسه گفتن و نه گوشی واسه شنیدن موند. امیدوار بودم عید بهتون خوش گذشته باشه که اونم به نظر نمی رسه.

حرف آخر: بیخیال حرف آخر. علاقه ام به نوشتن از بین رفت

خانه خاموش است و من دیوانه ی جایی دگر//دل نشد همراه، شاید با دل آرایی دگر
ننگ و بدنامی مرا هم صحبتی بیگانه بود//طبل رسوایی زدم از دست رسوایی دگر
عیب دارندم که دل با دلبری دیگر ببند//شور شیرین کی گذارد دل به زیبایی دگر
خواب هر شب گر توان خفتن، فراق است و فراق//تا سری دارم ندارم سر به رویایی دگر
داغ عشق کهنه را خواهی اگر بیرون کنم//خالقی دیگر بباید، خلق شیدایی دگر
گر بمیرم پیش پایت بر سرت منت مباد//شد کلاغی کشته ی عشقی به عنقایی دگر
لحظه ای بگذار تا غرق تو میمیرم چو موج//کشتی نوح ار شوم نتوان به دریایی دگر
پیر مجلس، گفته بودی عشق درمان می کند//مرحبا انداختی از چاله در چاهی دگر
من به روز وصل امیدی دو چندان داشتم//آن هم افتاد عاقبت کارش به دنیایی دگر
ای اجل مهلت بده پیش از وداع آخرین//مجلس یاران زیارت در تماشایی دگر

یا مدبر الیل و النهار

یا محول الحول والاحوال

حوّل حالنا الی احسن الحال

سلام

بالاخره عید هم از راه رسید، الان شاید بعضیتون زودی رفتید شهرتون پیش خانواده، بعضی تون هم مثل هنوز همینجا مونده باشید. به هر حال هر جا هستید آرزوی سالی خوش رو براتون دارم، همگی سالی بهتر از همه ی سالهایی که گذشت امیدوارم داشته باشید و سرشار از موفقیت.

امروز جشن کامپیوتری ها بود که احتمالا توش بودید، یه چیزی که از دید من توش شاید جالب زیاد نبود در مورد بچه های ce84 بود که خیلی هاشون دیگه نبودن و فقط تعداد اندکی شون مونده بودن. به این فکر کردم که فقط 2 سال دیگه می تونم با شما باشم، بعد اون معلوم نیس هر کی کدوم طرف می ره، امیدوارم بعد این دو سال به فرصتام در دانشگاه و با دوستام که از دست رفتن قبطه نخورم... البته لازمه ی زندگی تغییر هست، بدون تغییر و تفاوت زندگی معنی نداره...

سرتون رو درد نمی آرم بازم واستون سال خوش آرزو می کنم. این پست رو هم واسه این گذاشتم که اگه ندیدمتون سال نو رو بهتون تبریک گفته باشم... پس تا سال دیگه خداحافظ

باز كن پنجرهها را كه نسیم
روز میلاد اقاقی ها را
جشن میگیرد
و بهار
روی هر شاخه كنار هر برگ
شمع روشن كرده است
همه چلچله ها برگشتند
و طراوت را فریاد زدند
كوچه یكپارچه آواز شده است
و درخت گیلاس
هدیه جشن اقاقی ها را
گل به دامن كرده ست
باز كن پنجره ها را ای دوست
هیچ یادت هست
كه زمین را عطشی وحشی سوخت
برگ ها پژمردند
تشنگی با جگر خاك چه كرد
هیچ یادت هست
توی تاریكی شب های بلند
سیلی سرما با تاك چه كرد
با سرو سینه گلهای سپید
نیمه شب باد غضبناك چه كرد
هیچ یادت هست
حالیا معجزه باران را باور كن
و سخاوت را در چشم چمنزار ببین
و محبت را در روح نسیم
كه در این كوچه تنگ
 با همین دست تهی
روز میلاد اقاقی ها را
جشن میگیرد
خاك جان یافته است
 تو چرا سنگ شدی
تو چرا اینهمه دلتنگ شدی
باز كن پنجره ها را
و بهاران را
باور كن

نتیجه: هیچ وقت تو مسائل زناشویی دیگران دخالت نمی کنم.

2 – شنیده بودم تابع پتانسیل از آسمون نازل میشه، ولی تا الان خودم از آسمون نازل نکرده بودم که کردم.  تابعم شد:

(lgn – i)Size(A_i)∑

نتیجه: من هم تو DA یه آدم عادی مثل شمام فقط با این تفاوت که بر من تابع پتانسیل نازل میشه

سرتون رو درد نمی آرم، با یه شعر خوب از خواجه ی راز خداحافظی می کنم.

دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد
 چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد
 آه از آن نرگس جادو که چه بازی انگیخت
 آه از آن مست که با مردم هشیار چه کرد
 اشک من رنگ شفق یافت ز بی‌مهری یار
 طالع بی‌شفقت بین که در این کار چه کرد
 برقی از منزل لیلی بدرخشید سحر
 وه که با خرمن مجنون دل افگار چه کرد
 ساقیا جام می‌ام ده که نگارنده غیب
 نیست معلوم که در پرده اسرار چه کرد
 آن که پرنقش زد این دایره مینایی
 کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد
 فکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت
یار دیرینه ببینید که با یار چه کرد